KÜÇÜK ÇOCUK

118. Sayı Aile Mektebi Şiir

 

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde okula giden bir küçük çocuk vardı.

O küçücüktü ve okul da koskocamandı. Ve küçük çocuk, avluya açılan bir kapıdan geçip,

Sınıfına hemencecik girebileceğini öğrenince mutlu oldu. Ve gözünde okul ona

Artık koskocaman gözükmedi.

 

Bir sabah artık uzunca bir süredir küçük çocuk okullu iken öğretmen dedi ki:

Bugün bir resim çizeceğiz.’ ‘Ne güzel!’ diye düşündü küçük çocuk.

Resim yapmasını severdi. Bir sürü resim çizebilirdi:

Aslanlar, kaplanlar, tavuklar, inekler, trenler, gemiler…

Hemen pastel boya kutusunu çıkarıverdi. Ve çizmeye koyuldu.

Fakat öğretmen seslendi: ‘Bekleyin! Daha hemen başlamayın!

Herkesi süzdü, hazırlar mı diye baktı.

 

Şimdi’ dedi öğretmen, ‘Çiçekler çizeceğiz.’ ‘Ne hoş’ dedi küçük çocuk.

Çiçek çizmeyi çok severdi. Ve güzel mi güzel çiçekler çizmeye başladı.

Pembe ve mavi ve turuncu boyalarıyla. Fakat ‘Bekleyin!’ dedi öğretmen.

Ben göstereceğim size nasıl çizeceğinizi.’ Onunki kırmızıydı, yeşil saplı.

Haydi’ dedi öğretmen. ‘Artık başlayabilirsiniz.

 

Küçük çocuk, öğretmenin çiçeğine baktı.

Sonra da kendi çiçeğine. Kendi çiçeğini öğretmeninkinden daha çok sevmişti,

Fakat bunu söyleyemedi, defterindeki sayfayı çevirdi ve öğretmeninkine benzer bir çiçek çizdi.

Kırmızıydı ve yeşil saplı.

 

Başka bir gün, küçük çocuk kapıyı dışardan kendi başına açmıştı,

Ve o anda öğretmen şöyle dedi:

Bugün killi çamurla bir şeyler yapacağız.’ ‘Ne güzel!’ diye düşündü küçük çocuk.

Killi çamurla oynamayı severdi. Killi çamurdan bir sürü şey yapabiliyordu:

Yılanlar ve kardan adam, filler ve fareler, arabalar ve kamyonlar ve killi çamura elini uzattı.

Bir avuç almak için çekiştirirken çamuru, öğretmen dedi ki:

Bekleyin! Daha başlama zamanı gelmedi!

Herkesi süzüp, hazırlar mı diye baktı.

 

Şimdi’ dedi öğretmen, ‘Bir kap yapacağız.’ ‘Ne hoş’ dedi küçük çocuk.

Kap yapmayı çok severdi. Ve her boyda türlü şekillerde kaplar yapmaya başladı.

Fakat ‘Bekleyin!’ dedi öğretmen. ‘Ben göstereceğim size nasıl yapacağınızı.

Ve herkese gösterdi, derin bir kabın nasıl yapılacağını.

Haydi’ dedi öğretmen. ‘Artık başlayabilirsiniz.

 

Küçük çocuk öğretmenin kabına baktı; sonra da kendininkine.

Kendi yaptığı kabı öğretmeninkinden daha çok sevdi. Fakat bir şey söylemedi.

Elindeki killi çamuru bir top halinde yuvarladı yine. Ve öğretmeninki gibi bir kap yaptı.

Derin bir kap.

 

Ve çok geçmeden

Küçük çocuk beklemeyi öğrendi; ve izlemeyi; ve tam öğretmeninki gibi şeyler yapmayı.

Ve çok geçmeden kendi başına artık hiçbir şey yapmamayı öğrendi.

 

Bir gün geldi küçük çocuk ve ailesi başka bir eve taşındılar, başka bir şehirde, ve küçük çocuk

Başka bir okula gidiyordu tabii ki.

Bu okul, öncekinden daha da büyüktü. Ve sınıfına avludan bir kapı da yoktu.

Üst kata yüksek basamaklardan çıkmak zorundaydı ve uzun bir koridor boyunca

Gitmeliydi sınıfına.

 

Ve daha ilk günü yeni okulunda, öğretmen seslendi

Bugün bir resim çizeceğiz.’ ‘Ne güzel!’ dedi küçük çocuk,

Ve öğretmeni bekledi, ne yapılacağını söylemesi için.

Fakat öğretmen, bir şey söylemedi. Sadece sınıfta sıraların arasında dolaştı.

 

Küçük çocuğa geldiğinde:

Sen resim çizmek istemiyor musun?’ dedi. ‘Evet’ dedi küçük çocuk,

Ne çizeceğiz?’ ‘Sen çizmeden, ben bilemem ki?’ dedi öğretmen.

Nasıl çizmemi istiyorsunuz?’ diye sordu küçük çocuk.

Niçin? Nasıl istiyorsan öyle’ dedi öğretmen.

 

Ve her renk olabilir mi?’ diye sordu küçük çocuk.

Her renk’ dedi öğretmen. ‘Eğer herkes aynı resmi çizseydi

 Ve aynı renkleri kullansaydı, kimin, neyi çizdiğini nasıl bilebilirdim.

 Ve hangisinin hangisi olduğunu.’ ‘Bilmiyorum’ dedi küçük çocuk.

 

Ve

Kırmızı bir çiçek çizmeye başladı, yeşil saplı.

 

escort izmit , escort samsun , escort eryaman , escort eskisehir ,